avation
هوانوردی

يك بار من به آن پايگاه رفتم و ايشان، سميلاتورهاي آموزشي را به من نشان داد. شهيد بابايي، خودش هم خلبان بود؛ خلبان “اف ۱۴″. يعني رتبه‏ي خلبانيش رتبه‏ي بالايي بود. ايشانْ خيلي به من محبّت داشت. من هم واقعاً از ته دل، قدر شهيد بابايي را خيلي مي‏دانستم…

بقیه در ادامه مطلب........

منبع:سایت نیروی هوایی



… شهيد بابايي اوايل انقلاب در نيروي هوايي ستوان يك بود. در فاصله‏ي سه سال، درجه‏ي سرهنگي گرفت و فرمانده‏ي آن پايگاه در اصفهان شد؛ يعني از ستوان يكي به سرهنگ تمامي ارتقا يافت. آن زمان هم سرهنگي درجه‏ي بالايي بود؛ يعني بالاتر از سرهنگ، نداشتيم… فقط دو درجه‏ي سرتيپي در ارتش بود: فلّاحي، كه پيش از انقلاب به درجه‏ي سرتيپي رسيده بود و ظهيرنژاد كه به دليلي، در اوايل جنگ به او درجه‏ي سرتيپي اعطا شد. ساير افسران، سرهنگ بودند؛ اما شهيد بابايي با نصب درجه‏ي سرهنگي به پايگاه اصفهان رفت. مي‏دانيد كه پايگاه اصفهان هم از پايگاه‏هاي بسيار بزرگ و مفصّل است. سال شصت بود. آن پايگاه واقعاً مركزي بود كه در زمان بني‏صدر، امام را هم قبول نداشتند و قبلش هم، آن‏جا مركز جنجالي و پرمسأله‏اي محسوب مي‏شد. اولِ انقلاب، همين آقاي محمّديِ دفتر خودمان – آقاي “محمّدي گلپايگاني” – به عنوان نماينده‏ي مسئول عقيدتي – سياسي، در آن‏جا فعّاليت مي‏كردند. ايشان مرتب مسائل آن‏جا را گزارش مي‏كردند. عدّه‏اي ضدّ انقلاب و عدّه‏اي هم نفوذي‏هاي گروه‏هاي به‏ظاهر انقلابي، در پايگاه نفوذ كرده بودند و واقعاً به‏كلّي يأس‏آور بود. فرمانده‏ي آن‏جا، زماني كه در وزارت دفاع بودم، مي‏گفت: “اصلاً نمي‏توانم پايگاه را اداره كنم! ” همين‏طور، همه چيز را رها كرده بود. در چنين شرايطي، شهيد بابايي به اين پايگاه رفت – اين‏كه “يك‏لاقبا” مي‏گويند، واقعاً با يك‏لا قبا به آن‏جا رفت – و همه چيز را راه انداخت. او حقيقتاً پايگاه را متحوّل كرد….

… يك بار من به آن پايگاه رفتم و ايشان، سميلاتورهاي آموزشي را به من نشان داد. شهيد بابايي، خودش هم خلبان بود؛ خلبان “اف ۱۴″. يعني رتبه‏ي خلبانيش رتبه‏ي بالايي بود. ايشانْ خيلي به من محبّت داشت. من هم واقعاً از ته دل، قدر شهيد بابايي را خيلي مي‏دانستم….

… يك بار كه به اصفهان رفتم – من، دو – سه بار به پايگاه اصفهان رفته‏ام – نزد من آمد و گفت: “اگر شما اجازه بدهيد، ما بچه ‏هاي سپاه را اين‏جا بياوريم و به آنان آموزش خلباني بدهيم”… با بچه‏ هاي سپاه، خيلي خودماني و رفيق بود. مي‏گفت: “فقط براي انقلاب و رضاي خدا، بچه‏هاي سپاه را آموزش دهيم. ” گفتم: “حالا دست نگه داريد. الان اين كار مصلحت نيست؛ تا ببينيم بعداً چه مي‏شود. ” در غير اين صورت، وضعيّت نيروي هوايي، حسابي به هم مي‏خورد. به‏ هرحال، ايشان آرام آرام همان پايگاهي را كه آن همه مسأله داشت، به‏ كلّي متحوّل كرد….

ارسال در تاريخ جمعه 22 شهریور 1392 توسط erfanseif

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید